Ograniczenia w dopuszczalności powoływania przed­stawicieli niektórych grup społecznych w charakterze świadków miały na przestrzeni historii swe źródło w apriorycznym niejako braku zaufania do świadec­twa pewnych ludzi. Uważano, że jeżeli założona z góry i teoretycznie kłamliwość potencjalnego świadka jest wysoce prawdopodobna, to nie warto zawracać sobie nim głowy. Na przykład w Anglii, i to jeszcze zupełnie niedawno, bo w XIX wieku, nie dopuszczano do zeznań w sprawach poważniejszych kwakrów. Prawo zezwalało na powoływanie człon­ków tej sekty jedynie w sprawach cywilnych, jako bardziej błahych. Ponieważ religia nie zezwalała kwakrom przysięgać, uznano ich za niegodnych zau­fania i między innymi w ten sposób dyskrymino­wano.

W historii prawa zanotowano i inne ograniczenia. W średniowiecznym państwie frankońskim nikt nie mógł zeznawać jako świadek w sprawach, o których jedynie słyszał. Takich świadków nie uznawano. Nie dopuszczano też zeznań nieletnich, kobiet oraz osób pozbawionych czci, a między innymi aktorów, błaz­nów, ludzi żyjących w dzikim małżeństwie z konku­biną, synów nieślubnych i zrodzonych z kobiet po-włócznych. Od czasów Karola Wielkiego wprowadzo­no też wymóg majątkowy, aby świadek miał z czego — jeśli zajdzie taka potrzeba — opłacić wymierzoną grzywnę. W średniowiecznym państwie kijowskim świadkami mogli być w zasadzie jedynie ludzie wol­ni. W średniowiecznych księstwach włoskich świad­kami nie^- mogli być obłąkani, wyklęci, dzieci oraz