Kultura łowiecka w krajach skandynawskich jest wysoka, a selekcja zwierzyny łownej racjonalna i świadoma. Hodowcom zależało więc na tym, by wykorzystu­jąc stare myśliwskie rasy rodzime, stworzyć nowe, użyteczne. I tak w XIX w. kil­ku miłośników psów i łowiectwa, niezależnie zresztą od siebie, stworzyło rasy GOŃCZYCH, krzyżując już znane i klasyczne. W Norwegii dwie z nich upa­miętniają nazwiska ich twórców. Hodowca W. Dunker, kojarząc GOŃCZEGO ROSYJSKIEGO z innymi GOŃ­CZYMI, uzyskał psa o doskonałym węchu i charakterystycznym umaszczeniu (marmurkowy czaprak) oraz niebieskich oczach. Na cześć tego twórcy nazwa­no rasę DUNKER. Poza krajem swego pochodzenia mało znana. Z kolei inny norweski miłośnik psów F. Hygen stworzył rasę nazywaną GOŃCZYM HYGENA (HYGENHUND). Według źródeł niemieckich jest ona rezultatem krzyżowań BEAGLA z innymi psa­mi GOŃCZYMI, natomiast angielskie źródła po­dają, iż Hygen krzyżował GOŃCZE niemieckie ze skandynawskimi. Otrzymał w każdym razie psa wytrzymałego i pracowitego, o bardzo melodyj­nym głosie, doskonałego tropowca. W Szwecji natomiast założyciel narodowego Związ­ku Kynologicznego, hrabia A.P. Hamilton, wyhodo­wał GOŃCZEGO nazwanego GOŃCZYM HAMIL­TONA (HAMILTONSTÓVARE), krzyżując angiel­skie FOKSHUNDY (FOXHOUNDY) i HARRIERY z niemieckimi rasami. Jest to najpopularniejszy GOŃCZY w tym kraju, a jako pies do towarzystwa (miły charakter i efektowne umaszczenie) zyskuje coraz większe zainteresowanie poza swoją ojczyzną. Wreszcie inny myśliwy i hodowca szwedzki -P. Schiller, kojarząc GOŃCZE szwedzkie ze szwaj­carskimi, niemieckimi i austriackimi, uzyskał nową rasę GOŃCZEGO SCHILLERA (SCHILLER-STÓYARE). Są to psy sprawne i szybkie. Wszystkie - poza Skandynawią - po zostają prawie nieznane. STÓVA-RE to po szwedzku GOŃCZY. Niezwykle   wszechstronny SZPIC, choć w nazwie rasy utrwalono tylko jego sprawność psa pasterskiego. NOR­WESKI   BUHUND (NORSK BUHUND) użytkowany był także jako pies stróżujący i myśliwski w polowa­niach na grubą zwierzynę (wilki i niedźwiedzie). Jest jednak przede wszystkim psem o niezwykle silnym instynkcie pasterskim (może konkurować z B ORDER COLLIE), ale stał się także ulubionym psem domowym. Wysokość w kłębie do 45 cm. Urozmaicone umaszczenie: od płowego, pszenicznego, po najbardziej rzadkie -czarne

Ograniczenia w dopuszczalności powoływania przed­stawicieli niektórych grup społecznych w charakterze świadków miały na przestrzeni historii swe źródło w apriorycznym niejako braku zaufania do świadec­twa pewnych ludzi. Uważano, że jeżeli założona z góry i teoretycznie kłamliwość potencjalnego świadka jest wysoce prawdopodobna, to nie warto zawracać sobie nim głowy. Na przykład w Anglii, i to jeszcze zupełnie niedawno, bo w XIX wieku, nie dopuszczano do zeznań w sprawach poważniejszych kwakrów. Prawo zezwalało na powoływanie człon­ków tej sekty jedynie w sprawach cywilnych, jako bardziej błahych. Ponieważ religia nie zezwalała kwakrom przysięgać, uznano ich za niegodnych zau­fania i między innymi w ten sposób dyskrymino­wano.

W historii prawa zanotowano i inne ograniczenia. W średniowiecznym państwie frankońskim nikt nie mógł zeznawać jako świadek w sprawach, o których jedynie słyszał. Takich świadków nie uznawano. Nie dopuszczano też zeznań nieletnich, kobiet oraz osób pozbawionych czci, a między innymi aktorów, błaz­nów, ludzi żyjących w dzikim małżeństwie z konku­biną, synów nieślubnych i zrodzonych z kobiet po-włócznych. Od czasów Karola Wielkiego wprowadzo­no też wymóg majątkowy, aby świadek miał z czego — jeśli zajdzie taka potrzeba — opłacić wymierzoną grzywnę. W średniowiecznym państwie kijowskim świadkami mogli być w zasadzie jedynie ludzie wol­ni. W średniowiecznych księstwach włoskich świad­kami nie^- mogli być obłąkani, wyklęci, dzieci oraz